กำหนดขนาดถังอบตามเกรดเรซินและปริมาณที่กระบวนการใช้จริงต่อชั่วโมง ถังต้องมีวัสดุที่ใช้ได้เพียงพอสำหรับเวลาการอบที่กำหนด แต่ปริมาณที่คำนวณได้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ความจุในการบรรจุตามพิกัดซึ่งระบุเป็นกิโลกรัม ปริมาณวัสดุที่ใช้ได้จริง และปริมาณวัสดุที่ผ่านต่อชั่วโมงซึ่งระบุเป็นกิโลกรัม เป็นสามค่าที่ต่างกัน
ประมาณปริมาณวัสดุและปริมาตรที่ใช้ได้
สำหรับอัตราการผลิตคงที่ ให้นำปริมาณใช้ต่อชั่วโมงคูณเวลาการอบที่กำหนดสำหรับเกรดเรซินนั้นโดยตรง: M = q × t จากนั้นหารมวลด้วยความหนาแน่นรวมของวัสดุ ρ: V = M ÷ ρ ใช้เวลาที่กำหนดร่วมกับเงื่อนไขอุณหภูมิและอากาศที่เกี่ยวข้อง และรวมการอบล่วงหน้าตอนเริ่มเดินเครื่องไว้ในแผน ใช้ความหนาแน่นรวมของวัสดุล็อตจริงและเปรียบเทียบผลกับปริมาตรวัสดุที่ใช้ได้จริงของถัง โดยไม่สมมติว่าปริมาตรทางเรขาคณิตทั้งหมดใช้เก็บวัสดุได้
| ข้อมูลสมมติหรือผลลัพธ์ | ค่า |
|---|---|
| ปริมาณใช้ต่อชั่วโมง q | 40 kg/h |
| เวลาที่ต้องการ t | 3 h |
| ความหนาแน่นรวม | 0.60 kg/L |
| ปริมาณวัสดุประมาณ | 40 kg/h × 3 h = 120 kg |
| ปริมาตรวัสดุใช้ได้ประมาณ | 120 kg ÷ 0.60 kg/L = 200 L |
อัตรา 40 kg/h เวลา 3 h และความหนาแน่น 0.60 kg/L เป็นข้อมูลสมมติ ผล 120 kg และ 200 L เป็นการประมาณปริมาณและปริมาตร ไม่ใช่คำแนะนำการอบสำหรับเรซินหรือการรับประกันเครื่อง หากปริมาณใช้หรือความหนาแน่นจริงเปลี่ยน ให้คำนวณใหม่ด้วยค่าใหม่ คำอธิบายความหนาแน่นรวมของ Conair กล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างมวลและปริมาตรที่วัสดุใช้พื้นที่ ดูเพิ่มเติมในคู่มือความหนาแน่นรวมของพลาสติกบด
ระยะเวลาที่วัสดุพอใช้ไม่ได้พิสูจน์ว่าการอบสำเร็จ
การหารปริมาณวัสดุด้วยอัตราการใช้ให้ระยะเวลาพอใช้ตามพิกัด แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าเม็ดทุกเม็ดอยู่ในถังครบเวลาที่กำหนด หรือเรซินมีความชื้นตามข้อกำหนด ระดับวัสดุเปลี่ยนระหว่างเติมและใช้ และการไหลอาจทำให้วัสดุแต่ละส่วนมีเวลาพักต่างกัน ตรวจสอบช่วงระดับที่ใช้ได้ รูปแบบการเติม และการไหลของวัสดุในการติดตั้งที่เสนอ ข้อมูลถัง DH ของ Conair แสดงเหตุผลที่ต้องพิจารณาการไหลของวัสดุและการกระจายอากาศในการออกแบบ แต่ไม่ควรสมมติว่าถังอื่นมีโครงสร้างเดียวกัน
เผื่อการอบล่วงหน้าตอนเริ่มเดินเครื่องและตรวจสอบความต้องการผลิตสูงสุด ไม่ใช่ดูแค่อัตราเฉลี่ย อุณหภูมิ อัตราการไหล และการปรับสภาพอากาศต้องตรงตามข้อกำหนดของผู้จำหน่ายเรซินด้วย ปริมาณวัสดุที่มากขึ้นเพียงอย่างเดียวทดแทนเงื่อนไขการอบที่กำหนดไม่ได้ สำหรับความแตกต่างระหว่างค่าที่วัดจากอากาศในกระบวนการกับสภาพจริงของวัสดุ ดูจุดน้ำค้างของเครื่องอบเทียบกับความชื้นเรซิน
อ่านค่าความจุอุปกรณ์ตามบริบท
ค่าพิกัดถังเป็นกิโลกรัมเป็นค่าปริมาณบรรจุ ไม่ใช่ปริมาณวัสดุที่ผ่านต่อชั่วโมงที่รับประกัน ปริมาณบรรจุจริงขึ้นอยู่กับความหนาแน่นรวมและปริมาตรที่ใช้ได้ เครื่องอบแบบถังของ RHONG ใช้ลมร้อน จึงไม่ควรถือว่าเทียบเท่ากับเครื่องอบเม็ดพลาสติกพร้อมระบบดูดความชื้น เลือกการปรับสภาพอากาศที่เกรดและกระบวนการต้องการก่อนเลือกชุดอุปกรณ์ ค่าขนาดเครื่องที่ระบุเป็นตันเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับกำหนดขนาดถัง และตัวอย่างข้างต้นเพียงอย่างเดียวก็ไม่เพียงพอที่จะใช้เลือกรุ่นเครื่อง
หากต้องการหารือชุดอุปกรณ์ ส่งเกรดเรซิน ความต้องการผลิต รูปแบบการป้อน และรูปแบบวัสดุ พร้อมความหนาแน่นรวมจริงและเงื่อนไขการอบที่ผู้จำหน่ายเรซินกำหนดเพื่อประมาณความจุ